Ponieważ, więc, jeśli i kiedy w codziennym tajskim

Bo wprowadza powód

W ผมอยู่บ้านเพราะฝนตก deszcz wyjaśnia pozostanie w domu.

ผมอยู่บ้านเพราะฝนตก mówi: zostaję w domu, bo pada deszcz. Najpierw jest stwierdzenie; powód stoi po เพราะ. เพราะว่า też tutaj pasuje. Żadna forma nie ogranicza się do samego rzeczownika ani formalnych tekstów.

W odpowiedzi na ทำไมคุณไม่ไปตลาด, dlaczego nie idziesz na rynek, เพราะไม่สบาย może wystarczyć: bo jestem chory. Rozmowa wskazuje osobę. Podaj ją wprost, jeśli inaczej byłaby niejasna.

ไม่สบาย często znaczy chory. Nie tłumacz tego w każdej sytuacji jako niewygodnie. ฝนตก to zwykły fragment dla padającego deszczu lub pada deszcz.

เพราะ podaje powód, แต่ wskazuje przeciwstawienie, a และ dodaje informację. Wybór spójnika zmienia związek między dwiema częściami zdania.

Krótka odpowiedź z powodem zależy od wcześniejszej rozmowy. Nie sprawia, że każdy pominięty podmiot staje się jasny.

Więc wprowadza skutek

Najpierw podaj powód, potem skutek, który chcesz wyjaśnić.

ฝนตกผมก็เลยอยู่บ้าน najpierw mówi o deszczu, a potem o moim pozostaniu w domu jako skutku. Jeśli wskazujesz osobę, która zostaje w domu, umieść ją przed ก็เลย. เลย też może wprowadzić skutek.

เพื่อนไม่สบายก็เลยไม่มา mówi: przyjaciel jest chory, więc nie przychodzi. Drugie wskazanie osoby można pominąć, bo to ta sama osoba. Łącznik podaje skutek, nie tylko i potem.

เพราะฝนตกครูจึงอยู่บ้าน znaczy, że ponieważ pada, nauczyciel zostaje w domu. Ten wzór z powodem na początku jest częsty w piśmie. จึง stoi po osobie wykonującej czynność będącą skutkiem. To nie jedyny poprawny sposób podawania powodu.

Możesz najpierw podać skutek i dodać jego powód albo zacząć od powodu, a potem podać skutek. Spójnik wskazuje, jak te części są ze sobą związane.

Tutaj uczymy użycia tych słów do skutku. Mają inne użycia; nie nazywaj każdego wystąpienia łącznikiem skutku.

Jeśli podaje warunek

W ถ้าฝนตกผมจะอยู่บ้าน pozostanie w domu zależy od deszczu.

ถ้าฝนตกผมจะอยู่บ้าน znaczy „Jeśli będzie padać, zostanę w domu”. ถ้า wprowadza warunek. Zdanie nie mówi, że już pada. จะ wskazuje plan w drugiej części.

ถ้าคุณว่างก็มาที่นี่ได้ znaczy „Jeśli masz czas, możesz tu przyjść”. ก็ łączy warunek z dalszą częścią. Jeśli w drugiej części nazywasz osobę, umieść ją przed ก็: ถ้าคุณว่างผมก็จะมา znaczy „Jeśli masz czas, przyjdę”.

ถ้าผมเหนื่อยก็จะพัก znaczy „Jeśli poczuję zmęczenie, odpocznę”. ก็ stoi przed จะ. Możesz też powiedzieć ถ้าผมเหนื่อยจะพัก, bez ก็. Jeśli obie części dotyczą tej samej osoby, zwykle nie trzeba jej powtarzać.

Nie zakładaj, że zdanie jeśli musi podawać przyszłość ani że zmiana czasownika tworzy specjalną formę warunkową. Tutaj ćwiczysz otwarte codzienne warunki; nierealne i przeszłe warunki pojawią się później.

Istnieją inne formy jeśli. Luki do wpisania wyraźnie wymagają krótkiej formy wprowadzonej tutaj.

Kiedy podaje relację czasu

Zdanie czasu mówi, kiedy odbywa się inna czynność.

เมื่อครูมาถึงผมก็เริ่มเรียน mówi: kiedy nauczyciel przychodzi, zaczynam się uczyć. เมื่อ wiąże przybycie z czasem nauki. ถึง w มาถึง podaje przybycie. Rozmowa może umieścić zdarzenia w przeszłości lub planie; czasownik się nie zmienia.

เวลาผมว่างผมอ่านหนังสือ podaje zwyczaj: zawsze kiedy mam wolny czas, czytam. เวลาที่ผมว่างผมอ่านหนังสือ też pasuje. Tutaj เวลา wprowadza powtarzającą się sytuację czasu zamiast pytać o godzinę.

ตอนที่ครูทำงานผมรอ mówi: czekam, kiedy nauczyciel pracuje. ตอนที่ to kolejne przydatne wyrażenie czasu; występuje też ตอน bez drugiej części. Te wyrażenia się pokrywają, więc kontekst może dopuszczać więcej niż jedną naturalną formę.

Powtarzająca się zależność czasowa może też wyrażać warunek: เวลาผมว่างผมอ่านหนังสือ opisuje, co robię, kiedy mam wolny czas. Czytaj całe zdanie, zamiast traktować „jeśli” i „kiedy” jako zupełnie odrębne idee.

Nie ograniczaj słowa kiedy do jednego czasu ani nie traktuj wyrażeń czasu jako zamiennych w każdym zdaniu.

Więcej niż „niewygodnie”

สบาย może opisywać wygodę lub dobre samopoczucie. W rozmowie o zdrowiu ไม่สบาย zwykle oznacza, że ktoś źle się czuje. Sytuacja pomaga wybrać znaczenie zamiast tłumaczyć każde słowo osobno.

Jedno słowo na „czas” i „zawsze gdy”

เวลา może znaczyć „czas”, ale przed opisem sytuacji także „kiedy” lub „zawsze gdy”: เวลาหิว znaczy „kiedy jest się głodnym”. Dalsza część pomaga rozpoznać funkcję tego słowa.