Relacje, dawanie i powodowanie po tajsku: rozróżniaj uczestników

Wprowadź treść wiadomości

Łącznik treści występuje po wyrażeniu mówienia lub myślenia.

นัทบอกว่าแม่เป็นหมอ przekazuje wiadomość Nata: matka jest lekarką. บอก wprowadza mówienie, a ว่า jego treść. Osoba przekazująca wiadomość nie musi być osobą w niej opisywaną.

ฉันคิดว่าหนังสือนี้ดี wyraża opinię osoby mówiącej o książce. Myślenie i przekazywanie różnią się: opinia nie jest relacją, że ktoś wypowiedział te słowa. Ten sam łącznik treści może wystąpić po obu.

นัทบอกครูว่าแม่ทำงานที่บ้าน wskazuje osobę słuchającą między słowem oznaczającym mówienie a łącznikiem treści. Nat mówi osobie nauczającej, że matka pracuje w domu. Odróżnij osobę mówiącą, słuchającą i opisywaną w wiadomości.

W rozmowie ผมว่าหนังสือนี้ดี może znaczyć: myślę, że ta książka jest dobra. Słowo oznaczające myślenie zostaje pominięte. Luki wyraźnie wymagają pełnego poznanego wzoru; krótsza forma rozmowna nie jest błędem.

Przekazana wiadomość lub opinia nie dowodzi prawdziwości treści.

Przekaż pytanie

Zachowaj treść pytania wewnątrz relacji.

ครูถามว่าแม่อยู่ที่ไหน przekazuje pytanie o miejsce pobytu matki. ถาม oznacza pytać. Wyrażenie pytające o miejsce pozostaje po wyrażeniu lokalizacji, jak w znanym już krótkim pytaniu.

ครูถามนัทว่าจะมาพรุ่งนี้ไหม mówi, że osoba nauczająca pyta Nata, czy Nat przyjdzie jutro. Końcowe wyrażenie nadal czyni treść pytaniem tak–nie. Nie jest to stwierdzenie, że Nat przyjdzie.

นัทบอกว่าแม่อยู่ที่บ้าน przekazuje stwierdzenie o miejscu pobytu matki. Porównaj przykład pytania: miejsce pozostaje nieznane. Nie zastępuj pytania odpowiedzią tylko po to, by skrócić relację.

Całe zdanie relacjonuje zadanie pytania; wewnętrzna treść nadal jest pytaniem. Wyraz pytający lub zakończenie tak–nie pomaga rozpoznać, co dana osoba chciała wiedzieć.

Relacja o pytaniu nie podaje odpowiedzi na nie.

Zachowaj jasne odniesienie do osoby i dnia

Relacjonuj z perspektywy obecnej osoby mówiącej albo wyraźnie cytuj pierwotne słowa.

Nat mówi ผมจะมา o sobie. Gdy inna osoba przekazuje to bez cytowania Nata, นัทบอกว่านัทจะมา wyraźnie wskazuje Nata jako osobę, która przyjdzie. Powtórzenie imienia pomaga; w rozmowie można pominąć osobę, gdy odniesienie jest jasne.

Nat mówi dziś ผมจะมาพรุ่งนี้. Relacja tego samego dnia może zachować jutro: นัทบอกว่าจะมาพรุ่งนี้. Relacja dzień później o tej samej planowanej wizycie może użyć dziś: นัทบอกเมื่อวานว่าจะมาวันนี้. Sprawdź opisywany dzień, a nie tylko pierwotne słowo.

Sam czasownik nie przyjmuje specjalnej końcówki przeszłej dlatego, że relacja miała miejsce wcześniej. Określenie czasu i kontekst wskazują, kiedy to było. Cytat bezpośredni może zachować pierwotne słowa Nata; te ćwiczenia wskazują, kiedy przekazać wypowiedź bez cytowania i zmienić określenie czasu.

Imiona i wyrażenia czasu dobiera się tak, by odniesienie było jasne. Nie należy mechanicznie zmieniać każdego zaimka lub słowa czasu. Relacja tego samego dnia albo wyraźny cytat może zachować pierwotne wyrażenie.

Nie zgaduj pominiętej osoby ani zamierzonego dnia, jeśli kontekst ich nie określa.

Kto daje co i komu?

W poznanym wzorze rzecz występuje przed osobą otrzymującą.

แม่ให้หนังสือนัท mówi, że matka daje Natowi książkę: matka, dawać, książka, Nat. นัทให้เงินแม่ odwraca role osób: Nat daje matce pieniądze.

Rzecz i osoba, która ją otrzymuje, są odrębne. Inne wzory mogą wyraźnie oznaczać odbiorcę, ale luki i pytania wyboru wymagają tu tej krótkiej kolejności bez dodatkowego oznaczenia.

Osoba po słowie oznaczającym dawanie nie wystarcza do rozpoznania wzoru. Sprawdź, czy dalej jest przekazywana rzecz, czy osoba wykonująca czynność.

Czytaj całą grupę, nie tylko pierwsze słowo po słowie oznaczającym dawanie.

Zrobić dla kogoś czy pozwolić tej osobie zrobić

Kolejność zmienia osobę wykonującą czynność.

แม่ทำอาหารให้นัท mówi, że matka gotuje dla Nata. Najpierw jest czynność, a potem ให้ wprowadza osobę korzystającą. Nat nie gotuje.

แม่ให้นัททำอาหาร umieszcza Nata przed gotowaniem: matka pozwala lub poleca Natowi gotować. Pozwolenie lub polecenie zależy od sytuacji; sam krótki wzór nie mówi, czy Nat chce to zrobić.

W kontekście pozwolenia แม่ไม่ให้นัทไป mówi, że matka nie pozwala Natowi iść. Nie mówi, że Nat nie chce iść. Pozwolenie, polecenie i wykonanie czynności są odrębne.

Porównaj dwa zdania o gotowaniu. Gdy matka gotuje dla Nata, to ona gotuje, a Nat z tego korzysta. Gdy pozwala mu gotować lub zleca mu gotowanie, to Nat ma to zrobić. Zdanie nie potwierdza, czy Nat rzeczywiście gotuje.

Pozwolenie lub polecenie samo w sobie nie dowodzi wykonania czynności.

Polecenie i wywołany skutek

Zwróć uwagę, które słowa wprowadzają polecenie, a które opisują przyczynę i jej skutek.

ครูบอกให้นัทอ่านหนังสือ mówi, że osoba nauczająca poleca Natowi przeczytać książkę. Porównaj ครูบอกว่านัทอ่านหนังสือ: przekazuje czytanie Nata jako treść wiadomości. Polecenie i relacjonowane stwierdzenie są odrębne.

งานนี้ทำให้ผมเหนื่อย mówi, że ta praca męczy mówiącego mężczyznę. ทำให้ wprowadza tu wywołany skutek. Przyczyną może być sytuacja, nie tylko osoba udzielająca pozwolenia.

Przysługa przy gotowaniu i wywołane odczucie mogą zawierać te same zapisane części w różnych funkcjach. W แม่ทำอาหารให้นัท gotowanie i jedzenie występują przed osobą korzystającą. W przykładzie zmęczenia poznane wyrażenie skutku występuje przed osobą odczuwającą go.

Nie traktuj każdego sąsiadującego zapisu jako tego samego stałego wyrażenia bez uwzględnienia zdania.

Kogo dotyczy zdarzenie?

W tych wzorach najpierw występuje osoba, której coś się przydarza.

นัทถูกครูดุ mówi, że Nat zostaje zbesztany przez osobę nauczającą. Nat jest osobą, której to się przydarza; nauczyciel beszta. Porównaj ครูดุนัท, gdzie osoba nauczająca występuje na początku jako wykonawca czynności.

ครูถูกนัทดุ odwraca role: osoba nauczająca zostaje zbesztana przez Nata. W tym wzorze nazwany sprawca występuje między ถูก a czynnością.

นัทโดนครูดุ to częsty potoczny sposób opisania, że Nat zostaje zbesztany przez osobę nauczającą. โดน jest tu bardziej swobodne; ถูก też występuje w mowie i nie jest zarezerwowane dla formalnych tekstów.

Czytaj osoby po kolei. Znacznik przed kolejną osobą nie czyni pierwszej osoby wykonawcą czynności.

Te wzory nie obejmują wszystkich sposobów opisywania zdarzeń po tajsku.

Gdy sprawca nie jest wskazany

Nie dopowiadaj brakującej osoby.

นัทถูกดุ mówi, że Nat zostaje zbesztany, bez wskazania, kto go beszta. Sprawcę można pominąć. นัทโดนดุ też go nie wskazuje.

นัทถูกขโมยเงิน mówi, że Natowi skradziono pieniądze. Nat jest poszkodowanym, a nie złodziejem. Porównaj นัทขโมยเงิน: Nat kradnie pieniądze.

Osoba, której dotyczy zdarzenie, może być właścicielem rzeczy objętej czynnością. Ustal osobę i rzecz, zanim zdecydujesz, kto co robi.

Niewskazany sprawca jest nieznany na podstawie samego zdania.

Takie zdarzenie nie musi być złe

Czytaj czynność i sytuację zamiast stosować sztywną regułę o złych zdarzeniach.

Besztanie i kradzież często nadają tym wzorom negatywny wydźwięk. Ale นัทถูกเลือก mówi, że Nat zostaje wybrany. Nie mówi, że nie podoba mu się ten wybór. Współczesne użycie obejmuje też zdarzenia neutralne.

Tajski może pominąć znanego wykonawcę bez żadnego z tych znaczników. Po pytaniu o twój zakup ซื้อหนังสือนี้เมื่อวาน może odpowiadać, że ta książka została przez ciebie kupiona wczoraj. Kontekst wskazuje kupującego; krótka odpowiedź nie zawiera takiego znacznika.

Wybierz wzór zgodnie z informacją, którą chcesz przekazać. Nie dodawaj takiego znacznika do każdego zdania tylko dlatego, że jego tłumaczenie ma stronę bierną.

Nie wyciągaj wniosków o radości, niezadowoleniu ani niewskazanym sprawcy bez odpowiedniego kontekstu.

Relacja nie gwarantuje prawdy

W นัทบอกว่าครูอยู่ที่บ้าน osoba mówiąca przekazuje wiadomość Nata. Nie oznacza to, że sprawdziła miejsce pobytu osoby nauczającej. Krótkie wyrażenie relacjonujące wskazuje źródło informacji; odróżniaj źródło od wiadomości.

Kolejność wskazuje, kto działa

Porównaj แม่ทำอาหารให้นัท z แม่ให้นัททำอาหาร. Oba wspominają te same osoby i gotowanie, ale w pierwszym matka gotuje dla Nata, a w drugim gotuje Nat. Rozpoznaj wykonawcę czynności zamiast wszędzie tak samo tłumaczyć krótki łącznik.

Ten sam zapis może pełnić inną funkcję

W ราคาถูก słowo ถูก oznacza tani. W นัทถูกดุ wprowadza to, co dzieje się Natowi. Ten sam zapis nie gwarantuje tej samej funkcji: czytaj sąsiednie słowa.